Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (nazywana Bożym Ciałem) zajmuje bardzo ważne miejsce w kalendarzu liturgicznym polskiego Kościoła. W kurpiowskich miejscowościach, w których znajdowała się świątynia, odbywały się procesje do czterech ołtarzy, których liczba odnosiła się do czterech ewangelistów lub mówiono też, że trzy poświęcone są Trójcy Świętej, a czwarty Matce Bożej. Ołtarze budowano już w przeddzień wydarzenia, dekorowano głównie zielonymi gałązkami brzozy i lipy. Na czele procesji szedł ksiądz niosący Przenajświętszy Sakrament, niesiono też obrazy i chorągwie. Jak opisuje Bernard Kielak, procesja obchodziła również pola, które ksiądz święcił, by zapewnić im urodzaj, jednak nie mogąc obejść wszystkich, „wypożyczano” wioskom obrazy, które kontynuowały procesję na swoich polach. Po zakończeniu uroczystości wierni zabierali gałązki z ołtarzy, przystrajając nimi własne domowe ołtarzyki, a także umieszczali je na polach uprawnych, ogródkach warzywnych dla zapewnienia urodzaju, a dawniej w stodołach, co miało chronić zbiory przed szkodnikami.

Źródło: Bernard Kielak, „Zwyczaje doroczne kurpiowskiej Puszczy Zielonej”, Ostrołęka, 2005 r.

Ilustracja: fotografia, Myszyniec – uroczystość Bożego Ciała, 1937 r., Agence de presse Meurisse, nr. inw. MKK/HA/3608.